De Baionaa Redondela.

Erguida entre 1695 e 1709 por iniciativa popular. Entre as súas dúas torres, unha fornela coa santa crucificada e os escudos do Reino de Galicia e da vila. Dentro garda unha reliquia, un óso do brazo, traída de Sigüenza en 1689. A súa festa é o 20 de xullo.

Hospital de peregrinos do século XV, un dos albergues xacobeos máis antigos da costa. Hoxe é a Casa da Cultura, pero na fachada seguen a placa do «Hospital de Caridad» e o medallón do Espírito Santo que lle deu nome.

Fonte-pozo de cara a 1560, de trazas góticas, agochada baixo un arco no muro da Casa de Cristo Rei, en O Cruceiro Novo (Santa Cristina da Ramallosa). Na fronte hai tres escudos: as armas da Casa Real do XVI, o da vila de Baiona e un terceiro xa ilexible. Detrás, un lavadoiro de tres metros. A guía oficial do Camiño sitúaa a 1,8 km do núcleo de Baiona, sobre o Camiño Real.

No medio da ponte, co seu peto de ánimas e a imaxe de San Telmo, patrón dos navegantes. Conta a tradición que foi el quen mandou reconstruír a ponte onde obrara un milagre. Aos seus pés, unha mesa de pedra onde se celebraban ritos de fecundidade.

Noventa metros e dez arcos de granito sobre o río Miñor. Tardorrománico do século XIII, reconstruído cara a 1232 sendo San Telmo bispo de Tui, probablemente sobre a vía romana XX Per loca maritima. Os peregrinos seguen entrando en Nigrán por aquí, como sempre. No extremo norte, unha vieira tallada polo escultor nigranés José Antonio Villaverde.

O vao do Miñor concentrou durante séculos a acollida de quen cruzaba camiño de Santiago. Esa función segue viva a catrocentos metros da ponte, na hospedaría do pazo de As Pías, do século XVII, que hoxe reserva cuartos para peregrinos.

Bronce de 2,30 metros na Alameda, obra de José Molares, veciño da Ramallosa e autor do Julio Verne de Vigo. Representa unha peregrina en plena travesía, con bastón e mochila. Unha placa aos seus pés convida a parar a mirar a Foz do Miñor e a lembrar que o Camiño tamén se fai por dentro.

Un dos dous cruceiros que a guía oficial do Camiño destaca ao paso por Nigrán, xunto co do Pereiro. Marca a ruta entre hórreos, muros de pedra e arquitectura popular.

Tamén chamado pazo de Cadaval, é un dos máis notables da provincia. Xa existía no século XIV e é Ben de Interese Cultural desde 2006. Reparte pola casa os escudos dos Cadaval, Figueroa, Ozores, Montenegro, Ceta, Correa e Urzaiz.

Do século XVI e tamén Ben de Interese Cultural, con portalón e capela propia. Xunto co de Urzáiz pecha o tramo chan: a partir de aquí comeza a subida a Sanromán.

O segundo cruceiro que sinala a guía oficial en Nigrán, xa no contorno de Priegue e co monte ás costas.

Paco Alonso, veciño de Priegue, comezou deixando unha cesta con froita da súa finca para os que pasaban. Ao ver que se sentaban no chan a comela, puxo un banco. Hoxe hai mesa, papeleira, carteis cos quilómetros que faltan a Santiago, unha libreta de dedicatorias, van pola terceira, e selo para a credencial, agasallo de cinco peregrinas catalás. É a parada máis fotografada do tramo.

Xusto enfronte da nosa porta. Capela de barrio, das que xalonan o Camiño sen saír en ningunha guía, e a referencia que damos a quen nos pregunta onde estamos.

Outro cruceiro de granito á beira do camiño, xa saíndo de Priegue cara ao termo de Vigo.

Fonte a pé de ruta, das que levan séculos resolvendo a sede de quen vai andando. Bo sitio para reencher antes do tramo urbano.

O camiño dos muíños baixa ata a praia de Samil, o pórtico de Vigo, coas Cíes ao fondo. Desde alí, a mellor maneira de entrar na cidade é remontar o paseo fluvial do río Lagares en vez de pelexar co tráfico.

Templo do século XII, mosteiro bieito dependente de Celanova ata o XIV e parroquia desde entón. Conserva os tres ábsidas semicirculares románicos, capiteis figurados e os canzorros orixinais: con Castrelos e Bembrive, é un dos tres mellores románicos de Vigo. Ao lado, un cruceiro e unha fonte vella.

A Colexiata, que comparte coa catedral de Tui a sede da diocese. A anterior quedou arruinada ao estoupar un polvorín do Castro en 1809; Melchor de Prado asinou a nova en 1811 e construíuse entre 1816 e 1838. É o mellor neoclásico de Galicia, con dúas torres barrocas como única concesión. Dentro está o Cristo da Vitoria.

Consagrouna o arcebispo Xelmírez en 1114, aínda que do románico orixinal case non queda nada: o que se ve é dos séculos XV e XVI, coa torre barroca engadida en 1712. Está no máis alto do casco histórico, con fachada austera, rosetón e un Santiago Matamouros enriba. Que estea dedicada ao Apóstolo non é casualidade: aquí conflúen as dúas variantes do Camiño Portugués.